تفکر در مثنوی
غزل هفته 1

رو سر بنه به بالین تنها مرا رها کن
                                               ترک من خراب شبگرد مبتلا کن

ماییم و موج سودا، شب تا به روز تنها
                                              خواهی بیا ببخشا ، خواهی برو جفا کن

از من گریز تا تو ، هم در بلا نیفتی
                                              بگزین ره سلامت، ترک ره بلا کن

ماییم و آب دیده ، در کنج غم خزیده
                                              بر آب دیده ما صد جای آسیا کن

خیره کشی است مارا ، دارد دلی چو خارا
                                             بکشد ، کسش نگوید :" تدبیر خونبها کن"

بر شاه خوبرویان واجب وفا نباشد
                                            ای زرد روی عاشق ، تو صبر کن، وفا کن

دردی است غیر مردن ، آن را دوا نباشد
                                           پس من چگونه گویم کاین درد را دوا کن؟

در خواب ، دوش، پیری در کوی عشق دیدم
                                          با دست اشارتم کرد که عزم سوی ما کن

گر اژدهاست بر ره ، عشق است چون زمرد
                                         از برق این زمرد ، هین ، دفع اژدها کن

       link