تفکر در مثنوی
گوهرهای جانی / غزلی از مولانا

"گوهر جان "

 

چو با ما ، یار ما،  امروز جفتست

بگویم، آنچه هرگز کس نگفته‌ست!


 

همه مستند، این جا محرمانند

میندیش از کسی، غماز خفته‌ست

 

خزان خفت و بهاران گشت بیدار

نمی‌بینی درخت و گل شکفته‌ست؟

 

اگر یک روز باقی باشد از دی

زمین، لب بسته است و گل نهفته‌ست

 

هلا! در خواب کن اوباش تن را

که گوهرهای جانی، جمله سفته‌ست

 

(مولانا  / غزل 352 )

---------------------------------------------------------------------

 

وزن:  مفاعیلن مفاعلین فعولن  (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

 

شعر های مشهور هم وزن :  ببستی چشم یعنی که وقت خواب است  ...    /   سماع آرام جان زندگان است   ...  /   طبیب درد بی درمان کدام است   ...    /  ز همراهان جدایی مصلحت نیست   ...   /  بگو دل را که گرد غم نگردد   ...   /  ز خاک من اگر گندم برآید   ...   /   چنان مستم ، چنان مستم من امروز   ...   /  من آن ماهم که اندر لامکانم   ...   /  مرا پرسی که چونی ؟ بین که چونم   ...   /  بیا تا قدر همدیگر بدانیم   ...   /  مرا گویی چه سانی ؟ من چه دانم   ...   /  بیا ای مونس جانهای مستان   ...   /   اگر خواهی مرا ، می در هوا کن   ...   /  خدایا مطربان را انگبین ده   ...   /   کجایید ای شهیدان خدایی ؟   ...   /

...

پيام هاي ديگران()     link     پنجشنبه ۱٢ دی ۱۳٩٢ - مشتاقان مولوی