تفکر در مثنوی
پر عشق / غزلی از مولانا

 "ره آسمان "

 

هله عاشقان! بکوشید ، که چو جسم و جان نماند

دلتان به چرخ پرد ، چو بدن گران نماند

 

دل و جان،  به آب حکمت ، ز غبارها بشویید

هله ، تا دو چشم حسرت ، سوی خاکدان نماند


 

نه که هر چه در جهانست، نه که عشق جان آنست ؟

جز عشق ، هر چه بینی ،  همه جاودان نماند

 

عدم تو همچو مشرق ،  اجل تو همچو مغرب

سوی آسمان دیگر،  که به آسمان نماند

 

ره آسمان درونست ! پر عشق را بجنبان!

پر عشق چون قوی شد ،غم نردبان نماند

 

تو مبین ! جهان ز بیرون ، که جهان درون دیده‌ست

چو دو دیده را ببستی ،  ز جهان جهان نماند

 

دل تو، مثال بامست و حواس ناودان‌ها

تو ز بام ، آب می‌خور، که چو ناودان نماند

 

تو ز لوح دل فروخوان، به تمامی این غزل را

منگر تو در زبانم که لب و زبان نماند

 

تن آدمی، کمان و ، نفس و سخن، چو تیرش

چو برفت،  تیر و ترکش ،  عمل کمان نماند

 

                                                              (مولانا / غزل 771)

 

----------------------------------------------------------------------

وزن:       فعلات فاعلاتن فعلات فاعلاتن       (رمل مثمن مشکول)

 

غزلیات مشهور هم وزن  :        هوسی است در سر من ، که سر بشر ندارم ...  /  چو غلام آفتابم ، هم از آفتاب گویم...  /  بروید ای حریفان ،بکشید یار ما را ...  /  صنما، جفا رها کن، کرم این روا ندارد ...  /  هله عاشقان بشارت ، که نماند این جدایی ...  /  منگر به هر گدایی،که تو خاص از آن مایی ... /  همه را بیازمودم، ز تو خوشترم نیامد  ...  /  تو گواه باش خواجه ، که ز توبه توبه کردم  ...  /  خبری اگر شنیدی ز جمال و حسن یارم  ...  /  صنما تو همچو آتش قدح مدام داری  ...  /

--------------------------------------------------------------------------

...

پيام هاي ديگران()     link     چهارشنبه ۱٦ آذر ۱۳٩٠ - مشتاقان مولوی