تفکر در مثنوی
"‌ بیایید ، بیایید " / غزلی از مولانا

بیایید ،  بیایید ،  که گلزار دمیده‌ست

بیایید ،  بیایید ،  که دلدار رسیده‌ست


 

بیارید ، به یک بار،  همه جان و جهان را

به خورشید،  سپارید ،  که خوش تیغ کشیده‌ست!

 

بر آن زشت،  بخندید ،  که او ناز نماید

بر آن یار،  بگریید ،  که از یار بریده‌ست

 

همه شهر،  بشورید ،  چو آوازه درافتاد

که دیوانه،  دگربار،  ز زنجیر رهیده‌ست!

 

چه روزست و چه روزست،  چنین روز قیامت

مگر،  نامه اعمال،  ز آفاق پریده‌ست

 

بکوبید ، دهل‌ها و،  دگر هیچ مگویید

چه جای دل و عقلست،  که جان نیز رمیده‌ست!

 

                                                                                 ( مولانا  / غزل ۳۲۹ )

...

پيام هاي ديگران()     link     جمعه ٢٢ اردیبهشت ۱۳٩۱ - مشتاقان مولوی