تفکر در مثنوی
آتش دل / غزلی از مولانا

 

" آ تش دل "

 

 

دگربارْ این دلم، آتش گرفته ست!

 

رها کن! تا بگیرد، خوش گرفته ست

 


  

بسوز ای دل، در این برق و مَزن دَم !

که عقلم، ابر ِسودا وَشْ گرفته ست

 

دگربارْ این دلم ،خوابی بدیده ست

که خون ِدل، همه مَفرَشْ گرفته ست

 

چو سایه ءُگل،  فنا گردم اَزیرا

جهان ، خورشید ِلشکرکِش گرفته ست

 

دلم هر شب به دزدی و خیانت

ز لعل، بار ِسلطانْ وَشْ گرفته ست

 

کجا پنهان شود دزدی دزد؟

که مال ِخصم ، زیر ِکِشْ گرفته ست

 

بسی جان که همی‌پَرَّد ز قالب

ولی پایش،  حریف ِکشْ گرفته ست

 

ز ذوق ِزخم ِتیرش این دل ِمن

به دندان،  گوشهء ترکِش گرفته ست

 

( مولانا   / غزل 340 )

 

------------------------------------------------------------------------------------------------------------  

وزن:  مفاعیلن مفاعلین فعولن  (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

 

شعر های مشهور هم وزن :  ببستی چشم یعنی که وقت خواب است  ...    /   سماع آرام جان زندگان است   ...  /   طبیب درد بی درمان کدام است   ...    /  ز همراهان جدایی مصلحت نیست   ...   /  بگو دل را که گرد غم نگردد   ...   /  ز خاک من اگر گندم برآید   ...   /   چنان مستم ، چنان مستم من امروز   ...   /  من آن ماهم که اندر لامکانم   ...   /  مرا پرسی که چونی ؟ بین که چونم   ...   /  بیا تا قدر همدیگر بدانیم   ...   /  مرا گویی چه سانی ؟ من چه دانم   ...   /  بیا ای مونس جانهای مستان   ...   /   اگر خواهی مرا ، می در هوا کن   ...   /  خدایا مطربان را انگبین ده   ...   /   کجایید ای شهیدان خدایی ؟   ...   /

...

پيام هاي ديگران()     link     شنبه ٢٢ مهر ۱۳٩۱ - مشتاقان مولوی