تفکر در مثنوی
قیامت یار / غزلی از مولانا

" قیامت "

 

مرا چون تا قیامت یار،  این  است

خراب و مست باشم کار ، این است


 

نه عقلی ماند و نی تمیز و نی دل

چه چاره ؟ فعل ِآن دیدار این است

 

گل ِصدبرگ دید آن روی ِخوبش

به بلبل گفت: گل ِگلزار این است!

 

مکرّر بنگر آن سو، چشم مِی‌مال

که جان را مدرسه و تکرار این است

 

چو لبْ بگشاد، جان‌ها ،جمله گفتند

شفای ِجان ِهر بیمار این است

 

چو یک ساغر ز دست ِعشق خوردند

یقینشان شد که خودْ خمّار این است

 

گرو کردی به می دستار و جٌبّه

سزای ِجُبّه و دستار این است

 

خبر آمد که یوسف شد به بازار

هَلا! کو یوسف؟ اَر بازار این است

 

به گِرد ِحوض گشتم ، درفتادم

جزای ِآن چنان کردار این است

 

دلا !چون درفتادی در چنین حوض

تو را غسل ِقیامت وار این است

 

مَشین با خود ، نِشین با هر که خواهی

ز نفس ِخود بِِبُر اغیار این است

 

خمش باش و در این حیرت فروُرو

بِهلْ اسرار را کاسرار این است

 

(مولانا  / غزل 342 )

--------------------------------------------------------------------------------------------

 

وزن:  مفاعیلن مفاعلین فعولن  (هزج مسدس محذوف یا وزن دوبیتی)

 

شعر های مشهور هم وزن :  ببستی چشم یعنی که وقت خواب است  ...    /   سماع آرام جان زندگان است   ...  /   طبیب درد بی درمان کدام است   ...    /  ز همراهان جدایی مصلحت نیست   ...   /  بگو دل را که گرد غم نگردد   ...   /  ز خاک من اگر گندم برآید   ...   /   چنان مستم ، چنان مستم من امروز   ...   /  من آن ماهم که اندر لامکانم   ...   /  مرا پرسی که چونی ؟ بین که چونم   ...   /  بیا تا قدر همدیگر بدانیم   ...   /  مرا گویی چه سانی ؟ من چه دانم   ...   /  بیا ای مونس جانهای مستان   ...   /   اگر خواهی مرا ، می در هوا کن   ...   /  خدایا مطربان را انگبین ده   ...   /   کجایید ای شهیدان خدایی ؟   ...   / 

...

پيام هاي ديگران()     link     چهارشنبه ٩ اسفند ۱۳٩۱ - مشتاقان مولوی