تفکر در مثنوی
" جان همنشین " / سخنی از شمس و مولانا

" جان همنشین "

 

"هر که من با او باشم از چه غم دارد؟ از همه عالم باک ندارد ."

 

(مقالات شمس تبریزی ، دفتر اول/ص 76سطر 9)


 

   همنشینی با بزرگان و  پیران طریق  ادمی را به لحاظ روحی و ذهنی اغناء کرده و قدرت روحی به او  می بخشد . سخن تاثیرگذار و سلوک موثر از کسی که الگو و راهنماست ان چنان شهامت و شجاعت درونی  ایجاد می کند که انسان سالک و جستجوگر ، احساس خوش امنیت و فراخ خاطر بدست می اورد .

   دیدار دوست و اشنا ی جان ، وحشت  تنهایی در این جهان را کاهش داده و غم و اندوه روحی را از بین برده و حصار اسودگی در هستی را بر محیط زیستن بشری خواهد کشید . سخن گفتن مراد دل و سخن شنیدن جان و نفس سرگشته حرکتی است رو به سوی افق های سعادت  و رستگاری .

   همنوایی و همراهی دو جان  دردمند که همنشین  هم شده باشند ، اسایش و راحتی و اسودگی ایجاد کرده  و امید به زندگی با معنا را هدیه خواهد کرد . ادمی به امید زنده است . به اینده ای که از ان بوی ارا مش و موفقیت و راحتی خیال  اید .

 

"سخن،از آبادانی و  امن می آید و حدیث انبیا و اولیاست. ارواح چون سخن آشنایان می شنوند، ایمن می شوند و از خوف خلاص می یابند ، زیرا از این سخن بوی امید و دولت می ‌آید.چون سخن می گویی در می یابند که تو آشنای ارواحی،ایمن می شوند ومی آسایند . سخن بگو."

 

(فیه ما فیه ، مولانا /ص134)

 

  سخن گفتن در نزد حضرت مولانا و شمس  ، کاری بوده است کارستان . خرقه انان نه لباس و ردا و عبا  که همان گفتگو و گفتن  و یا به لسان خودشان ، " خرقه صحبت "  و مجلس انس جانان بوده است . بودن انان در این جهان و درک ما از انان پس این سالها ی دراز ، فقط و فقط از دایره الفاظ و واژگان میسر است .

  ارتباط انسانها عمدتا از طریق زبان و انهم در بیان سوسوری اش صورت می پذیرد . تمامی گفتارها و رفتارها و کردارهای ادمی که مجموعه زبانی بین الاذهانی را تشکیل می دهد ، موجب نزدیکی و دوری افراد ازهمدیگر می گردد . با واژه ، کلمه ، اوا ، سخن،‌ صوت ، صورت ، شکل بدنی و ...  که جانهای مشتاق و تشنه از هم می نوشند و سیراب می شوند . اب حیات جان است که در این شنیدن و گفتن و یا  دیالوگ  جاری می شود . ابی لذت بخش و گوارا که اسودگی و امن و امان بر بی تابی های درون است .

  

گر یک ورق از کتاب ما برخوانی                           حیران ابد شوی زهی حیرانی

گر یک نفسی به درس دل بنشینی                          استاد انرا به درس خود بنشانی

 

(رباعیات مولانا /  1934)

...

پيام هاي ديگران()     link     شنبه ٢٢ تیر ۱۳٩٢ - مشتاقان مولوی