زندگی و مرگ در نگاه مولانا ( 2)

 و تازه در این زندگی سایه ی واقعی خداوند اولیا و پیران طریق هستند نه چیزهای دیگر :

            سایه ی یزدان بود بنده ی خدا              مرده ی این عالم و زنده ی خدا

            سایه ی او گیر زوتر بی گمان                تا رهی در دامن آخر زمان

            کیف مد الظل نقش اولیاست                کو دلیل نور خورشید خداست

           مولانا همچنین میگوید کسی که در این عالم بیدار واقعی است شخص عارف است که بی خواب هم بیدار است :

             حال عارف این بود بی خواب هم          گفت ایزد هم رقود زین مرم

             خفته از احوال دنیا روز و شب               چون قلم در پنجه ی تقلیب رب

             چون عارف در همه ی پدیده ها دست حق را میبیند همچنانکه از نوشته ها دست نویسنده را می بیند نه قلم را :

             آنک او پنجه نبیند در رقم                     فعل پندارد به جنبش از قلم

             شمه ای از حال عارف وانمود            خلق را هم خواب حسی در ربود

           در حالیکه خلق دچار خواب حسی گرفتارند عارف از این قید و بند آزاد است و روح شان در صحرای بی چون و چرا ( که خاصیت زندگی دنیای معمولی ماست یعنی بخاطر عدم شناخت درگیر چون و چراهای بی شماریم ) سیر میکند :

            رفته در صحرای بی چون جانشان           روحشان آسوده و ابدان شان

                         بعد توضیح این مسئله مولانا و بطور کلی عرفا بر این مسئله توصیه میکنند که با اینکه مرگ پرده و حجاب را از دیدگان ما کنار میزند ولی هر انسانی میتواند پیش از مرگ اجباری در انتهای زندگی با بصیرتی که از طریق عرفان به دست می آورد حجابها را در همین زندگی و همین دنیا کنار بزند ( البته به کمک نوری که بر دل می تابد ) حجاب ها را از چهره ی زندگی کنار بزند در اینصورت دید او نسبت به مرگ کاملا عوض میشود چرا که دیگر مرگ بعنوان پایان کار و نیستی نخواهد بود بلکه مرحله ای است که حجابها بطور کلی کنار زده میشود . نکته ای که در این میان باقی میماند این است که همین کنار زدن حجاب خود نیازمند طی مراحلی است که در عرفان به نام طریقت می شناسیم . مولانا خود به این مسئله رسید و در اشعار و گفته هایش مرگ پدیده ای ناخوشایند که بنا به ضرورت چاره ای از پذیرفتن اش نداریم نبود بلکه بسیار خوشایند بود چرا که بشدت مشتاق آن بود که هرچه زودتر این حجابها کنار برود و او چیزهایی را ببیند که در عالم صورت قابل رویت و لمس نیست چون عالم معنا که بسیار شورانگیزتر و جذابتر است در این قالب فعلی و عادی ما قابل شهود نیست . اینجاست که مسئله ی رسیدن به مقام « انسان کامل » به میان می آید مقامی که انسان را آماده ی رویت حق و کنار رفتن همه ی حجابها میکند که موضوعی است که مفصل باید در مورد آن صحبت کرد .

                                                                        « رضا منصورزاده »

/ 3 نظر / 231 بازدید
ر.غوریانی

سلام بر شما دوست عزیز از وبلاگ شما استفاده کردم از آشنایی با شما و وبلاگ شما خوشحال شدم دوست داشتم بدانم در کجا هستید موفق باشید مثنوی ما دکان رحمت است غیر وحدت هر چه بینی آن بت است

محمد بینش

با سلام و عرض ادب روی مساله حساسی در مثنوی انگشت توجه نهاده اید درود بر شما